Η ταυτότητα της παράστασης

 

Η ιδέα του έργου στηρίζεται στο μοτίβο της δρακοκτονίας, προσφιλές θέμα των παραμυθιών και του θεάτρου Σκιών με πολλές παραλλαγές από τις οποίες οι πιο γνώριμες είναι «Ο Μεγαλέξανδρος και το καταραμένο φίδι» του Παναγιώτη Μιχόπουλου και «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος όφις», του Σωτήρη Σπαθάρη που ενέπνευσαν το σχετικό χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου με την μνημειώδη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι.

 

Η μήτρα αυτής της παράδοσης ανάγεται στην ελληνική μυθολογία όπου ο Απόλλωνας (αργότερα Άγιος Γιώργης) σκοτώνει το Δράκο στους Δελφούς και ιδρύει το Μαντείο, ως μνημείο και χώρο λατρείας της επικράτησης του φωτός και της γνώσης επάνω στο σκοτάδι και την άγνοια. Η νέα συγγραφή του έργου επιχειρεί να αποδώσει το διαχρονικό και πάντα επίκαιρο χαρακτήρα αυτού του μύθου, που στην πραγματικότητα συμβολίζει την καθημερινή και ασταμάτητη πάλη που καλούμαστε να δώσουμε απέναντι σε κάθε φόβο που ορθώνεται μέσα μας, ή έξω μας, σα Δράκος, για να αναστείλει ή να ματαιώσει, ίσως τα πιο δημιουργικά και εμπνευσμένα μας όνειρα.

 

Η πλοκή ξεφεύγει από το ηθογραφικό πλαίσιο και γίνεται αλληγορική για να αγγίζει δομικά ένα ευρύτερο πεδίο σκέψης εμπεριέχοντας σημερινά ζητήματα, που μας προβληματίζουν και μας απασχολούν μέσα σ’ ένα νέο παγκοσμιοποιημένο κόσμο όπου κυριαρχούν ανεξέλεγκτα κάθε λογής Δράκοι. Η παράστασή μας αντλεί στοιχεία από τον Καραγκιόζη και την αισθητική του θέατρου Σκιών, όμως είναι μια πρωτότυπη θεατρική πρόταση με πέντε ηθοποιούς και τέσσερις μουσικούς, σαν σύγχρονη λαϊκή όπερα. Ξεκινήσαμε τις παραστάσεις μας τον περσινό Νοέμβριο στη Χίο και την Πάτρα με ενθουσιώδη υποδοχή και αποκορύφωμα τις παραστάσεις στο Θέατρο ΠΑΛΛΑΣ στην Αθήνα τον περασμένο Φεβρουάριο, που ξεπέρασε κάθε μας προσδοκία από την προσέλευση του κοινού και τις εγκωμιαστικές κριτικές.

 

Ύστερα απ’ αυτή την επιτυχημένη πορεία, αποφασίσαμε φέτος να συνεχίσουμε στο Θέατρο Βεάκη από τις 11 Οκτωβρίου, έχοντας ξαναδουλέψει το έργο και δραματουργικά και αισθητικά, με νέα ενορχήστρωση στη μουσική, ώστε η παράσταση να μην είναι μια μηχανική επανάληψη του εαυτού της αλλά μια νέα προσπάθεια, που ενσωματώνει όλη την εμπειρία και ωριμότητα των συντελεστών από την περσινή ζωντανή σχέση μας με το κοινό. «Ένας δράκος καταλαμβάνει το υδραγωγείο, τη μοναδική πηγή που τροφοδοτεί την πόλη. Εξαναγκάζει έτσι τους κατοίκους να πηγαίνουν να του ζητάνε νερό και αυτός να τρώει όσους θέλει. Ο φόβος καταλαμβάνει τους πάντες. Η τοπική εξουσία του Βεζύρη παρεμβαίνει ρυθμιστικά και αποφασίζει να κάνει κλήρωση για το ποιος θα είναι κάθε μέρα το θύμα του Δράκου, ώστε να μη διαταράσσεται η κοινωνική οργάνωση της πόλης από τον πάνδημο φόβο και πανικό. Μια μέρα ο κλήρος πέφτει στη μοναχοκόρη του Βεζύρη. Ο Χατζηαβάτης έχοντας ορισθεί να ειδοποιεί κάθε ξημέρωμα προσωπικά και μυστικά τα υποψήφια θύματα, έρχεται να το πει συντετριμμένος στη Βεζυροπούλα που υπεραγαπά. Φτάνοντας μπροστά στο Σεράι πέφτει πάνω στον Καραγκιόζη που κοιμάται φαρδύς πλατύς μέσα στο δρόμο. Το θορυβώδες ξύπνημά του προκαλεί την επέμβαση του Βεληγκέκα, υπεύθυνου της φρουράς, και τα πράγματα περιπλέκονται…

 

Κριτικές για το έργο: Γεωργουσόπουλος, Βιδάλης